The zone of interest: onvergetelijke film

Af en toe loop je bij het bezoeken van een filmhuis of bioscoop tegen een film aan die je niet snel vergeet. Tegen een film die onder je huid gaat zitten. Zo’n film is zonder twijfel  The Zone of Interest, zeg maar “de grens van je interesse”. Het is geen film waar je met een blij of opgelucht gevoel vandaan komt. Meer met het gevoel van “hoe is dit nu mogelijk?” Kan een mens zo wegkijken van de werkelijkheid waarin hij verkeert? Je verlaat de filmzaal dus met vragen en niet direct met antwoorden. 

De inhoud van dit oorlogsdrama  

Kampcommandant Rudolf Höss (Christian Friedel) woont met zijn gezin in een mooie, ruime dienstwoning met een grote tuin (zie foto), die grenst aan de muur van Auschwitz. Zijn vrouw Hedwig (Sandra Hüller) voelt zich de koning te rijk. In deze omgeving creëert ze een paradijs voor haar gezin, en dit laat ze zich niet meer afnemen. Ook niet als haar man Rudolf overgeplaatst wordt en zij dreigt te verhuizen met haar gezin. Zij is zo gehecht aan de omgeving dat zij er blijft wonen, terwijl zij in de achtertuin van Auschwitz verblijft.

Er gebeurt meer dan men denkt

De film is zo indringend, omdat je aan de ene kant niets ziet van wat er in Auschwitz gebeurt en je aan de andere kant wel allerlei aangrijpende geluiden hoort. Bovendien zie je wolken opstijgen, waarbij je gedachten uitgaan naar de gaskamers. Het gezin van de kampcommandant leidt ogenschijnlijk een normaal bestaan, Ze spreken niet over wat er in het kamp gebeurt en zijn helemaal gericht op het plezier van het leven. Als filmkijker mag je zelf je conclusies trekken. The Zone of Interest is daarmee een indrukwekkend en heel bijzonder oorlogsdrama zoals ik dat niet eerder zag. Regisseur Jonathan Glazer die uitging van het gelijknamige boek van Martin Amis, laat zien hoe gewoon het kwaad kan zijn. Daarmee komt het kwaad natuurlijk ook angstwekkend dichterbij .

Niet voor niets veel onderscheidingen voor deze film

The Zone of Interest werd onderscheiden met de Grand Prix op het Filmfestival van Cannes en is de Oscar-inzending van het Verenigd Koninkrijk voor Beste Internationale Film.  De film heeft vijf Oscarnominaties gekregen voor Beste Film, Beste buitenlandse film, Beste regie, Beste geluid en Beste adapted screenplay (bestaand materiaal). Dat hoeft niets te zeggen, maar in dit geval is dit een film die je zeker niet mag missen! Niet voor een gezellig filmavondje, wel voor een onvergetelijke ervaring!

Deze film heb ik bekeken in Cultuurcentrum Parkvilla, maar is tevens te zien in andere filmhuizen en bioscopen.

Misschien ook interessant?

Advertenties