Antropomorf

De Grieken dichtten de goden menselijke eigenschappen toe; dat weten we allemaal. In talrijke mythen gaan bepaalde goden (om maar een voorbeeld te noemen!) per week wel een aantal malen vreemd. We noemen dat antropomorfisme; ik doel in dezen uiteraard niet op het verschijnsel vreemd-gaan!

Ook in het christendom werd kinderen niet zelden wijsgemaakt dat God die-oude-man-met-baard is die – vanaf Zijn hoge zetel – alles in de gaten houdt/hield. En uiteraard lette hij dan vooral op al die kleine misstapjes, wat overigens een irritante menselijke eigenschap is!

Het fenomeen om aan goden, dieren en zelfs voorwerpen menselijke eigenschappen te geven, is m.i. onuitroeibaar. Als je naar een (roof)dierenprogramma kijkt, blijken de commentatoren de dieren (predatoren) niet zelden te presenteren als een stel voetballers dat – voorafgaande aan de wedstrijd – uitgebreid de te volgen tactiek bespreekt. Dat is niet zo vreemd; je kunt met commentaar-achteraf de spanning opvoeren (cliffhanger) en het programma aantrekkelijker maken: meer kijkers, meer reclame-inkomsten!

Aan dieren menselijke eigenschappen toeschrijven wordt op zijn zachtst gezegd ‘enigszins discutabel’ als men kenbaar maakt in de diverse cao’s op te nemen dat mensen betaald rouwverlof moeten krijgen als een geliefd huisdier is overleden. Het dier wordt plotseling een zeer geliefd lid van het gezin. Zelfs in rouwadvertenties rukt de hondenpoot of de kattensnor op. Je kunt natuurlijk opmerken dat dit toch wel erg ver gaat, maar daarmee onderschat je toch de ernst van de kwestie.

Human Resource-deskundigen ( deskundigen op het gebied van personeelszaken en verbonden aan gerenommeerde universiteiten) pleiten ervoor zo’n bepaling op te nemen in een cao. En sommige rouwpsychologen (ik had er tot nu toe nooit van gehoord!) geven op aandoenlijke wijze aan dat werknemers/werkneemsters die zojuist noodgedwongen afscheid hebben moeten nemen van de huiskat, veelal niet in staat zijn de hun op de werkvloer opgelegde taken te vervullen.

Ik heb me weleens verbaasd over het feit dat ethisch bevlogen lieden bepaalde woorden uit hun vocabulaire schrappen, omdat die woorden een associatie zouden kunnen opleveren met ons koloniale (slavernij)verleden…. Een bizarre en tevens hopeloze vorm van purisme. Maar om nu een week betaald verlof te eisen, omdat je kat, hond, cavia of konijn is doodgegaan… ik kom zo gauw niet op de overtreffende trap van ‘bizar’. Misschien komt kolder in de buurt.

Om misverstanden te voorkomen: wij hebben jarenlang een kat gehad en toen een auto op de Provincialeweg een einde aan haar leven had gemaakt, heb ik haar lange aanhankelijkheid beloond met een keurige begrafenis; uiteraard op haar eigen jachtgebied! Inderdaad, gewoon uit respect.

Psycho- en andere -logen zullen ongetwijfeld met een in aandoenlijk taalgebruik verpakte verklaring van deze waanzin op de proppen komen. En dat zal mij de verzuchting ontlokken: doe effuh normaal! Maar goed, misschien ben ik niet de juiste persoon om die maniakale dierenliefde belachelijk te maken. Als het over geadoreerde huisdieren gaat, denk ik vaak aan de opmerking van onze onvolprezen Ivo:

Al raak ik aan de waterkant
In observaties steeds getrainder
Van eenden heb ik geen verstand:
Voor mij zijn alle eenden eender

Wist

Advertenties